Confetti
Mixlukt: Iedere subcultuur zijn eigen feestje
Dinsdag 17 april 2007, Zaal De Unie
Het uitgaansleven in Rotterdam, hoe gaat het daarmee? De vraag stellen is hem eigenlijk al beantwoorden, want als er niks mis is, zou het geen onderwerp van debat zijn. Waar het ooit een bonte mix van homo's, hetero's, jong, oud, man, vrouw, allochtoon of autochtoon was, lijkt nu elke groep zijn eigen feest te organiseren. Segregatie in het stapcircuit dus. Is dat reden tot paniek? En: Hoe valt deze nieuwe monocultuur te verklaren? Wat kan er aan gedaan worden? Moet er wat aan gedaan worden?
Debat met: Ted Langenbach, organisator van MTC-party's en brein achter club Now & Wow; Krista Schram, interventieteam Forum deed onderzoek naar het uitgaansleven in Den Haag; Donica Buisman, ex-Nighttown programmeur en projectmanagement cultuur creatie-advies-beleid; Elton Woei, organisator Goodtimes Party's en Viktor Reijkersz, gemeenteraadslid Leefbaar Rotterdam.
Gespreksleider: Farid Tabarki
De stad is soms net een snelweg. Zodra de auto's rijden en alles stroomt, hoor je niemand klagen. Maar zodra er zich files en opstoppingen voordoen, wordt de situatie onder de loep genomen. Er komen dan specialisten, analisten en onderzoekers die alle verkeersdeelnemers gaan bekijken en benoemen. Op zich logisch, want misschien is er wel sprake van een chronisch probleem dat opgelost dient te worden. Maar misschien is het ook wel zo dat de file ook wel weer vanzelf oplost. En door die plotselinge nadruk veranderen 'allemaal mensen in auto's' in 'specifieke gevallen'.
Welnu, in het uitgaansleven lijkt zich een probleem voor te doen, althans volgens partygoeroe-van-het-eerste-uur Ted Langenbach. Waar tot eind jaren negentig alles vrolijk door elkaar heen danste, is het publiek zich nu gaan opsplitsen per etniciteit (en geaardheid en leeftijd). En dat is slecht, meent Langenbach, want we wonen in één land en we moeten met elkaar samenleven. En nu zoeken de Turken een Turks feest, de Antillianen een Antilliaans feest enzovoort.
Het uitgaanspubliek is dus geen groep meer, maar wordt opgedeeld naar etniciteit. Dat veel van die Turken, Antillianen, Marokkanen, Chinezen, in feite gewoon Nederlanders zijn - want hier geboren en opgegroeid - wordt vergeten. Maar de vraag is: zoeken ze hun eigen subcultuur op. Of: worden zij gedwongen deze op te zoeken? In geen van de gevallen kan Langenbach daar met zijn pet niet bij. Bij zijn feesten kwam iedereen binnen. De sfeer was relaxed. En, zegt hij, we moeten mengen, nieuwsgierig zijn naar de ander. Langenbach: "We zijn toch wereldburgers. Ik zat op mijn negentiende al drie maanden in Berlijn in een kraakpand, om daar te ondervinden hoe zwaar het leven is."
LEES VERDER HET PDF BESTAND HIERONDER.
Gespreksleider: Farid Tabarki
De stad is soms net een snelweg. Zodra de auto's rijden en alles stroomt, hoor je niemand klagen. Maar zodra er zich files en opstoppingen voordoen, wordt de situatie onder de loep genomen. Er komen dan specialisten, analisten en onderzoekers die alle verkeersdeelnemers gaan bekijken en benoemen. Op zich logisch, want misschien is er wel sprake van een chronisch probleem dat opgelost dient te worden. Maar misschien is het ook wel zo dat de file ook wel weer vanzelf oplost. En door die plotselinge nadruk veranderen 'allemaal mensen in auto's' in 'specifieke gevallen'.
Welnu, in het uitgaansleven lijkt zich een probleem voor te doen, althans volgens partygoeroe-van-het-eerste-uur Ted Langenbach. Waar tot eind jaren negentig alles vrolijk door elkaar heen danste, is het publiek zich nu gaan opsplitsen per etniciteit (en geaardheid en leeftijd). En dat is slecht, meent Langenbach, want we wonen in één land en we moeten met elkaar samenleven. En nu zoeken de Turken een Turks feest, de Antillianen een Antilliaans feest enzovoort.
Het uitgaanspubliek is dus geen groep meer, maar wordt opgedeeld naar etniciteit. Dat veel van die Turken, Antillianen, Marokkanen, Chinezen, in feite gewoon Nederlanders zijn - want hier geboren en opgegroeid - wordt vergeten. Maar de vraag is: zoeken ze hun eigen subcultuur op. Of: worden zij gedwongen deze op te zoeken? In geen van de gevallen kan Langenbach daar met zijn pet niet bij. Bij zijn feesten kwam iedereen binnen. De sfeer was relaxed. En, zegt hij, we moeten mengen, nieuwsgierig zijn naar de ander. Langenbach: "We zijn toch wereldburgers. Ik zat op mijn negentiende al drie maanden in Berlijn in een kraakpand, om daar te ondervinden hoe zwaar het leven is."
LEES VERDER HET PDF BESTAND HIERONDER.
