Post adres
postbus 2800, 3000 CV Rotterdam
Kantoor adres
Mauritsweg 35, 3012 JT Rotterdam
tel 010 433 58 33
fax 010 413 51 95
email rrkc@rrkc.nl
Dinsdag 13 Oktober
2009
20:00 uur tot 22:00 uur, Lantaren/Venster, Gouvernestraat 133, Rotterdam, gratis
20:00 uur tot 22:00 uur, Lantaren/Venster, Gouvernestraat 133, Rotterdam, gratis
Tomas Schats
LET OP! HET DEBAT IS BIJNA UITVERKOCHT BEL 010-433 35 34 OP WERKDAGEN TUSSEN 11.00 T/M 17.00 UUR EN VRAAG OF ER NOG PLAATS IS! HET DEBAT VINDT PLAATS IN LANTAREN/VENSTER, GOUVERNESTRAAT 133, ROTTERDAM.
In het najaar van 2009 presenteert de afdeling debat van de Rotterdamse Raad voor Kunst en Cultuur het drieluik De stad als laboratorium: de epiloog in samenwerking met NRC Handelsblad. Deze reeks richt bijzondere aandacht op twee groepen die in eerdere edities van deze series enigszins onderbelicht bleven: de elite en de middenklasse.
In het najaar van 2009 presenteert de afdeling debat van de Rotterdamse Raad voor Kunst en Cultuur het drieluik De stad als laboratorium: de epiloog in samenwerking met NRC Handelsblad. Deze reeks richt bijzondere aandacht op twee groepen die in eerdere edities van deze series enigszins onderbelicht bleven: de elite en de middenklasse.
Te gast o.a.: Eltje Bos (organisatieadviseur culturele diversiteit); Özkan Gölpinar (publicist en programmanager 355°, Art Beyond Borders bij het Fonds BKVB); Jantien Hadders (senior consultant Berenschot); Dominic Schrijer (wethouder Werk, Sociale Zaken en Grotestedenbeleid) en
Valentijn Byvanck (directeur Nationaal Historisch Museum). De gespreksleider van deze debatreeks is publicist en columnist Bas Heijne.
In het debat De kunst van het verheffen gaat het om de rol van de bestuurlijke elite bij de culturele verheffing van het volk. Vanaf de jaren 1980 heeft bij de overheid de opvatting postgevat dat kunst en cultuur een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan wat de ‘zachte’ burgerschapcompetenties worden genoemd: het vermogen zich te verplaatsen in de ander en het andere. Deze competenties worden onontbeerlijk geacht om samen te leven in een cultureel diverse samenleving. Kunst en cultuur zouden – met de verbeelding als voertuig – een stimulans zijn om samen te leven bij gratie van het verschil. Over de vraag echter welke artistieke en/of institutionele wegen leiden naar een gedeelde identiteit, lopen de meningen uiteen.
Zo is de instelling Kosmopolis in het leven geroepen, die het publiek door middel van kunst wil vormen tot wereldburgers. Tegelijkertijd werkt men aan de oprichting van een Nationaal Historisch Museum dat het volk juist sterker bewust moet maken van de Nederlandse identiteit.
Terwijl de overheid zich het hoofd breekt over ‘de kunst van het verheffen’ groeit in de grote steden van Europa een voorhoede van eigenzinnige jonge mensen met verschillende achtergronden voor wie participatie en integratie niet langer een kwestie is. Voor hen is het leven met meervoudige identiteiten en loyaliteiten dagelijkse praktijk. Zij staan kritisch tegenover het culturaliseren van problemen van – vooral – de allochtone onderklasse en zij vinden dat er niet langer gezeurd moet worden over identiteit en integratie.
Deze ontwikkeling werpt een ander licht op het traditionele idee dat volksverheffing door middel van kunst en cultuur van toepassing is op vraagstukken van culturele diversiteit. Misschien moet de aandacht nu veeleer uitgaan naar sociaaleconomische verheffing en kunnen we er op vertrouwen dat het deze jonge culturele voorhoede zal lukken op eigen kracht de mars door de ‘witte instituties’ te maken.
(deel 3 - 3 november: Mecenaat in Rotterdam)
Reserveren via www.deunie.nu of 010-433 35 34
Valentijn Byvanck (directeur Nationaal Historisch Museum). De gespreksleider van deze debatreeks is publicist en columnist Bas Heijne.
In het debat De kunst van het verheffen gaat het om de rol van de bestuurlijke elite bij de culturele verheffing van het volk. Vanaf de jaren 1980 heeft bij de overheid de opvatting postgevat dat kunst en cultuur een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan wat de ‘zachte’ burgerschapcompetenties worden genoemd: het vermogen zich te verplaatsen in de ander en het andere. Deze competenties worden onontbeerlijk geacht om samen te leven in een cultureel diverse samenleving. Kunst en cultuur zouden – met de verbeelding als voertuig – een stimulans zijn om samen te leven bij gratie van het verschil. Over de vraag echter welke artistieke en/of institutionele wegen leiden naar een gedeelde identiteit, lopen de meningen uiteen.
Zo is de instelling Kosmopolis in het leven geroepen, die het publiek door middel van kunst wil vormen tot wereldburgers. Tegelijkertijd werkt men aan de oprichting van een Nationaal Historisch Museum dat het volk juist sterker bewust moet maken van de Nederlandse identiteit.
Terwijl de overheid zich het hoofd breekt over ‘de kunst van het verheffen’ groeit in de grote steden van Europa een voorhoede van eigenzinnige jonge mensen met verschillende achtergronden voor wie participatie en integratie niet langer een kwestie is. Voor hen is het leven met meervoudige identiteiten en loyaliteiten dagelijkse praktijk. Zij staan kritisch tegenover het culturaliseren van problemen van – vooral – de allochtone onderklasse en zij vinden dat er niet langer gezeurd moet worden over identiteit en integratie.
Deze ontwikkeling werpt een ander licht op het traditionele idee dat volksverheffing door middel van kunst en cultuur van toepassing is op vraagstukken van culturele diversiteit. Misschien moet de aandacht nu veeleer uitgaan naar sociaaleconomische verheffing en kunnen we er op vertrouwen dat het deze jonge culturele voorhoede zal lukken op eigen kracht de mars door de ‘witte instituties’ te maken.
(deel 3 - 3 november: Mecenaat in Rotterdam)
Reserveren via www.deunie.nu of 010-433 35 34
